Το υπό μελέτη κτίριο αποτελεί μια κατοικία 2 επιπέδων του ’50, μιας αρχιτεκτονικά μεταβατικής περιόδου για την Αθήνα, κατά την οποία από τη μονοκατοικία με την αυλή περνούσαμε στην έννοια της πολυκατοικίας. Πρόκειται για ένα κτίριο με φέρουσα πέτρινη περιμετρική τοιχοποιία με μωσαϊκά με έντονα χρώματα, ξύλινα δάπεδα και περίτεχνα γύψινα στις οροφές. Βασικός στόχος της επέμβασης ήταν η αναβίωση της ιστορικής μνήμης του κτιρίου και η προσαρμογή του στις σύγχρονες οικιστικές ανάγκες, χωρίς να χαθεί η αυθεντική του πατίνα. Η σχεδιαστική φιλοσοφία βασίστηκε στον σεβασμό προς τα υπάρχοντα δομικά και διακοσμητικά στοιχεία, επαναφέροντας την αίγλη των υλικών του παρελθόντος. Τα μικρά, παραδοσιακά παράθυρα της όψης διατηρούνται, λειτουργώντας ως αρχιτεκτονικά κάδρα που φιλτράρουν το αθηναϊκό φως. Λόγω της απουσίας εξωστών, η έμφαση μετατοπίστηκε στην αξιοποίηση των υπαίθριων χώρων του κτιρίου: Η μικρή εσωτερική αυλή προς τον ακάλυπτο επανασχεδιάζεται για να αποτελέσει έναν ιδιωτικό, πράσινο πυρήνα δροσισμού και χαλάρωσης, ενώ το δώμα μεταμορφώνεται από έναν ανενεργό, «νεκρό» χώρο σε έναν ζωντανό πνεύμονα της κατοικίας. Ένας σύγχρονος υπαίθριος χώρος διημέρευσης με πανοραμική θέα σε όλη την πόλη.